Geef je snel op voor Rijmreis 2009!

Nog 1 week, volgens Rijmreis Twitter!
Tot en met vrijdag 24 juli 2009 kunnen bibliotheken zich opgeven voor Rijmreis 2009!

Wat vond ik het een leuk project, zo leuk zelfs dat ik nu ook betrokken ben bij de voorbereidingen van Rijmreis 2009. Samen met een aantal Overijsselse collega's hebben we gedichten uitgezocht, dit keer rond het thema Aan Tafel!, want eten en snoepen zullen centraal staan in de komende kinderboekenweek.

Nog heel even in het kort wat Rijmreis precies is:
Rijmreis is een project dat kinderen op een moderne en onverwachte manier laat ontdekken hoe mooi, leuk en/of verrassend gedichten kunnen zijn. Het project is geïnspireerd op Bookcrossing. Bij Bookcrossing worden boeken her en der op straat, in de trein of in het café achtergelaten. Via internet kan gevolgd worden wat er met de boeken gebeurd. Bij Rijmreis zijn het echter geen boeken die een reis langs diverse lezers maken, maar gedichten!

Website
Op de website www.rijmreis.nl kunnen kinderen aanwijzingen vinden voor de plekken waar de verschillende gedichten zijn achtergelaten. Wanneer ze een gedicht hebben gevonden, kunnen ze op dezelfde site laten weten wat ze van het gedicht vonden en waar zij op hun beurt het gedicht weer hebben verstopt: in de kleedkamer van de voetbalvereniging, in de tas van een vriendje of vriendinnetje, in de supermarkt of waar dan ook. De enige restrictie hierbij is dat het gedicht ergens in de eigen gemeente wordt achtergelaten.

Prijs voor het ‘gouden gedicht’
Enkele van de verspreide gedichten zijn – geïnspireerd door de gouden wikkels om de chocoladerepen van Willie Wonka – ‘gouden gedichten’. Iedere vinder van een ‘gouden gedicht’ wint een leuke prijs. Bovendien maakt hij/zij kans op een gezellige, landelijke hoofdprijs (waarover de onderhandelingen op dit moment nog in volle gang zijn).

Succes
Vorig jaar was Rijmreis in Overijssel een groot succes. Het kreeg de nodige aandacht in de media (Piet Paulusma kwam zelfs speciaal voor Rijmreis naar Overijssel) en er werd ruim 1200 keer een gedicht gevonden en weer verstopt. Bovendien werden in de actieperiode 30 ‘gouden gedichten’ gevonden. En de website? Die werd in twee weken tijd maar liefst 24.000 keer bekeken.

Dit jaar hopen we dat ook andere bibliotheken in het land gaan deelnemen.
Interesse? Klik hier en geef je bibliotheek snel op voor Rijmreis 2009!



Opening Rijmreis 2008 in bibliotheek Wierden!

Volgende blogkermis

Graag attendeer ik iedereen op de volgende blogkermis!
Namelijk die van een biebblogger uit Arnhem.

Thema: Welke keuze maken we als bibliothecaris uit dat geweldige aanbod aan web 2.0 applicaties!



Foto: Kid.Mercury

Singer-songwriters in ons huis

Drie jaar geleden bezocht ik het Bluescafe in Apeldoorn en kwam via een band, die daar optrad, in aanraking met een cd onder de titel "New Old World" van The Jay Ottaway Band.
Ik werd geraakt door een van de nummers en wilde daar dolgraag de songtekst van hebben. Zonder al te veel hoop op succes mailde ik Jay Ottaway himself en vroeg voorzichtig of ik alsjeblieft de songtekst kon krijgen. Per omgaande kreeg ik een enthousiaste mail van hem terug, inclusief de gevraagde tekst. Hij vond het ook geweldig dat hij feedback kreeg van iemand uit Nederland. Er ontstond een mailwisseling tussen ons. Hij vertelde dat hij naast bandleider van The Jay Ottaway Band ook als singer-songwriter optrad. Samen met nog andere collega singer-songwriters toerde hij tijdens de zomermaanden door met name Duitsland. Hun optredens gaven ze voornamelijk bij mensen thuis, in boekhandels, (blues)-cafe's en culturele centra. Ze ontvingen veel enthousiaste reacties op hun optredens.
Hij vroeg me of hij samen met singer-songwriter James O'Halloran een optreden mocht verzorgen in onze bibliotheek. Ik twijfelde, zaten onze doelgroepen wel te wachten op Amerikaanse singer-songwriters. Mijn toenmalige directeur reageerde echter zo enthousiast, dat ik besloot er helemaal voor te gaan.
Verder stuurde Jay me zijn nieuwe cd "Come and Go" , ik luisterde ernaar en was verkocht. Ik zou mijn uiterste best doen deze singer-songwriter en zijn vrienden onder de aandacht te brengen van meer mensen.
Maar hoe pak je zoiets aan? Ik kreeg wat hulp van een vriend, die een evenementenbureau heeft. Er gingen heel wat mails naar o.a. organisatoren van festivals, bluescafe's en mensen, die huisconcerten verzorgen.
Ik heb ontdekt dat je veel geduld moet hebben. Het is zoals singer-songwriter James O'Halloran mij terecht vertelde: een grote doorbraak is slechts voor weinigen weggelegd. Er zijn zo ontzettend veel singer-songwriters, zie daar maar als onbekende singer-songwriter tussen te komen.
Toch boeken we voorzichtig succes. Met zijn band trad Jay reeds in het Bluescafe Apeldoorn op en ook tijdens Jazz Maastricht Promenade 2008 was hij van de partij.
Het bluescafe heeft zelfs gevraagd of ze deze zomer weer komen optreden.
Daarnaast gaf Jay met singer-songwriters James O'Halloran en Mare Wakefield in juni 2008 twee concerten in Muziek op de Welle. En last but not least waren daar de drie geweldige concerten die ze gaven in onze bibliotheken op 14 en 15 november 2007 en 4 juni 2009:



Vorig jaar logeerde Jay met zijn gezin bij ons thuis. Hij trakteerde ons op een mini-huisconcert. Zijn kinderen en ik dansten op zijn muziek. Ik genoot en dacht bij mijzelf: daar moet ik iets mee doen.
Aan het begin van het jaar probeerde ik weer wat aan werving te doen voor Jay and Friends. Zonder al teveel resultaat dit keer. Daar zijn een aantal redenen voor:
- de periode, waarin de muzikanten door Europa toeren. De meeste organisatoren programmeren t/m de maand mei en houden daarna een zomerstop.
- de onbekendheid met de muziek van deze singer-songwriters in Nederland, ondanks de awards die ze gewonnen hebben. Je kunt natuurlijk doorverwijzen naar hun MySpace websites en demo-cd's opsturen, maar dan proef je geen sfeer, geen interactie tussen muzikanten en publiek.
- en tot slot zal de financiele crisis er zeker ook toe bijdragen dat programmeurs kiezen voor het veilige, het vertrouwde. Anders komt er immers geen publiek!

Ik dacht weer terug aan het mini-huisconcert en dacht: waarom een grote aanpak, als je ook klein kunt beginnen? Inmiddels had ik een aantal huisconcerten bezocht van Jay and Friends en ik zag dat de organisatie niet zoveel verschilde van die van een schrijversavond of ander cultureel evenement in de bibliotheek.
Ik zag ook elke keer het enthousiaste publiek, de geweldige sfeer, muzikanten die na afloop een praatje maakten met iedereen. Zo ontzettend dicht bij de mensen staan, zo gewoon, maar toch ook zo ontzettend professioneel musiceren.

Zo ontstond binnen mijn gezin het idee om een huisconcert bij ons thuis te organiseren. Voor vrienden, familie en bekenden. We beschikken over een huis met een extra woonkamer (ideaal met twee pubers en vrienden, zie zij altijd meenemen!), dus de ruimte was zo geregeld.
Volgende vraag was: hoe pak ik de organisatie aan? Ik wist dat er organisaties als Live in Your Living Room en Live in the Living actief zijn op dat gebied, maar zij programmeren veelal in grote steden. Bovendien vragen zij hoge toegangsprijzen en ik wilde het juist zo laagdrempelig mogelijk houden.
Bij de selectie van mijn publiek was ik streng. Ik hield het voornamelijk bij familie, vrienden en kennissen uit mijn directe omgeving. Mensen, waarvan ik inschatte dat ze van deze muziek zouden houden. Ook nodigde ik een paar mensen uit, die zelf in een band spelen of op een andere manier muziek maken.
Al met al verstuurde ik zo'n 30 uitnodigingen, rekening houdend met het feit dat er altijd mensen op het laatste moment toch niet kunnen komen.

Het is heel bijzonder om singer-songwriters in je huis te hebben. Terwijl ik een rijsttafel aan het voorbereiden was in de keuken, werd er bijna de hele dag in de aangrenzende kamer geoefend. Het is zoals James mij vertelde: een muzikant wil het liefst de hele dag musiceren. Dat heb ik gehoord! En hoe! Een Jamsessie bij je thuis, wie maakt dat nou mee?
In de Verenigde Staten opereren Jay Ottaway, James O'Halloran en Mare Wakefield zelfstandig en hebben daar zo hun eigen publiek. Tijdens hun toer door Europa bundelen zij hun krachten. Jay doet voornamelijk de p.r. en probeert op die manier optredens te regelen. Tot nu toe speelden ze tijdens concerten drie sessies na elkaar, waarbij Nomad, de man van Mare, haar op de piano en op bas begeleid. Dat deden ze ook in de bibliotheek.
In ons huis hadden we die avond een soort try-out. Als je al drie jaar met elkaar optrekt, leer je elkaars muziek kennen en kun je meer op elkaar inspelen. Het zou een andere aanpak worden dan in de bibliotheek, vertelde Jay mij.
Enfin, ik zou het wel merken die avond! Het publiek zou verrast worden.

Ik geloof dat "mijn" singer-songwriters daarin geslaagd zijn. Van elke minuut heb ik genoten. En ik denk: mijn vrienden en kennissen ook! Jay, James en Mare speelden geen drie sessies na elkaar, maar meer met elkaar. James had een nieuwe mandoline gekocht, want zo vertelde hij: een gitaar is weleens lastig meenemen in het vliegtuig en een muzikant kan immers niet zonder instrument!
Mare is naast een geweldige singer-songwriter ook een hele goede performer. Het publiek bij mij thuis hing aan haar lippen. En zong vol enthousiasme mee met haar Sing-Along...
Jay zong nummers van zijn allernieuwste cd, die hij op had opgedragen aan zijn grootste fan in Holland!

Het was een fantastische avond, mede dankzij de goede interactie tussen publiek en muzikanten. Je hebt helemaal gelijk Bert:

Het was een zeer geslaagde avond. Heel aardige mensen ook, waren bereid een gesprek met je aan te knopen.
Kortom, voor herhaling vatbaar.

Mijn vriendin Dian opende haar verslag op Facebook:

Amazing day: House Concert of Mare Wakefield, Jay Ottaway, James O'Halloran

Dear Jay, James, Mare and Nomad: Thanks again for the wonderful evening! See you soon in Cologne!

Hieronder een korte impressie van deze bijzondere avond. Klik binnen dit webalbum op diavoorstelling!

Houseconcert Jay and Friends

Moederdag 2009

Een mooie zonnige moederdag vandaag.

Van mij hoeft moederdag niet zo nodig. Het is toch elke dag moederdag? Elke dag moeder ik wel een beetje over mijn kinderen.

Maar als je dochter van 16 je verrast met een overheerlijke taart, dan is zo'n officiele moederdag toch wel leuk! Wel mierzoet al dat marsepein....



Foto met glittertjes voorzien met Glitterfoto.

Blogkermis; houd rekening met je klant

De volgende blogkermis wordt verzorgd door Weerwatgeleerd en volgens mij ben ik nog op tijd. Er is al heel wat geschreven over dit onderwerp, wat ik ga doen is dicht bij mijn eigen praktijk blijven en me houden aan het verzoek om niet meer dan 500 woorden aan deze blogpost te wijden.

Als kind was ik verzot op het touwtje trekken, spannend wat dit voor moois naar boven zou brengen. Ik kan me herinneren dat ik altijd driemaal mocht trekken.



Touwtje 1

Ondanks alle web 2.0 cursussen denkt de klant nog steeds dat de bibliotheek er is om boeken te lenen.

Het laatste jaar ben ik veel bezig geweest met het bestuderen van onze klantgroepen. We hebben ons filiaal volgens het winkelconcept heringericht. En wat blijkt: binnen de dorpsformule willen onze traditionele gezinnen en welvarende genieters niets liever dan boeken. Ze zouden ook matig geinteresseerd zijn in andere activiteiten van de bibliotheek. Dit blijkt in de praktijk mee te vallen; activiteiten, gericht op de vrouw (80 procent van onze klant is vrouw!) doen het goed en zorgen voor een goedgevulde zaal.
Verder zit onze klant volgens het onderzoek graag op MSN, Schoolbank en ik denk zelf ook op Hyves. Onze bibliotheekhyves, die voorzichtig groeit, bestaat voornamelijk uit vrouwelijke leden (niet alleen bibliotheekleden, maar ook collega’s) en 61 procent van onze hyvesbezoekers is ook vrouw.
De klant denkt niet alleen dat we boeken hebben, maar wil deze ook van ons en wat is daar mis mee? De klant is immers koningin.
De nieuwe vaardigheden, die we dankzij o.a. 23 Dingen hebben geleerd kunnen we inzetten om onze andere activiteiten aan de vrouw te brengen. Dus niet alleen een "ouderwets" persbericht, maar ook bijvoorbeeld een bericht op Hyves en weblog. Voorlopig zal dit naast elkaar moeten plaatsvinden, want onze klant hangt aan tradities en doet het merendeel van het bibliotheekpersoneel dit ook niet?

Touwtje 2
Met deze laatste vraag kom ik meteen op de volgende.

Hoe worden klanten mediawijzer?

Hier kan ik kort over zijn: dit worden zij niet, zolang wij dat ook nog niet zijn.
Want er is nog slechts een klein deel dat zich suf blogt, twittert enz. De cursus 23 Dingen was een eerste stap naar mediawijsheid onder het personeel. Wat dat betreft is het goed dat er op vele fronten wordt nagedacht over een soort vervolg.
Aan de andere kant: zit onze klant te wachten op al dat geblog en getwitter? Ik heb nu het idee dat we bloggen, twitteren om nieuwe contacten voor ons eigen bibliotheeknetwerk op te doen. Natuurlijk doe je zo wel weer leuke nieuwe ideeen op, en die kun je aanwenden voor je eigen klant.
Ik vind het wel een kunst om uit al die informatie datgene eruit te vissen wat voor je eigen bibliotheekpraktijk bruikbaar is.

Touwtje 3

Merkt de klant iets van onze activiteiten op web 2.0 en heeft het zin daarmee door te gaan?

Het merendeel van de klant zal het niet in de gaten hebben, maar komt via de traditionele kanalen aan onze informatie. Tot de traditionele kanalen behoren inmiddels ook onze mailinglijsten en informatie op onze website. Want de klant is wel op het web te vinden en emailen voor haar is ook heel gewoon. Blijven verwijzen naar onze nieuwe kanalen doen we dus veelvuldig om zo de klant te blijven attenderen op de mogelijkheden binnen web 2.0.
Conclusie: geen paal en perk stellen, maar wel rekening houden met de klant, waar je voor werkt. In een grote stad met studenten en meer hoogopgeleiden staat men waarschijnlijk meer open voor bijvoorbeeld een weblog en nieuwe ontwikkelingen. In een dorp zal dit heel anders liggen.

553 woorden!

Foto: Woordenaar

Heropening bibliotheek Bathmen

Afgelopen woensdag woonde ik de heropening bij van de bibliotheek Bathmen.

Het resultaat vind ik geweldig! Collega's in Deventer/Bathmen: gefeliciteerd!!!

(Jeugd)specialist of generalist???

Jarenlang heb ik gewerkt als jeugdbibliothecaris. In een tijd dat je binnen dat vak van alles deed: niet alleen organiseerde je allerlei leesbevorderingsactiviteiten, ontving je zelf groepen kinderen, maar zat je ook ouderwets achter het inlichtingenbureau in de jeugdbibliotheek. Ik vond het contact met kinderen heerlijk, ze kenden mij en van velen wist ik wat ze graag lazen. Kortom: ik denk dat ik een jeugdbibliothecaris was in hart en nieren.

Door allerlei omstandigheden, verhuizing, kinderen en part-time willen werken, ben ik nu alweer een poosje bibliothecaris specialist. Het woord specialist mocht ik achter mijn naam zetten, nadat ik de Post HBO-opleiding "Marketing door bibliotheken" had gevolgd en daardoor een functieschaal omhoog ging.
Ik moet vaak lachen om dat woord specialist, want ben ik dat wel? Ik vind mijn werk nog steeds leuk, want het is ontzettend afwisselend. Maar nooit kun je goed de diepte in, het is een beetje van alles wat. Van de collectievorming, het organiseren van een culturele avond voor volwassenen tot meedenken over het winkelconcept: wie doet mij dat na in slechts 20 uurtjes per week? Want ook het jeugdbibliotheekwerk moet er ook eens ingepropt worden. Dus tja, soms moet er iets in vrije tijd gebeuren. Ik denk dat meer collega's specialisten dit zullen herkennen.

Door al die verschillende werkzaamheden voel ik mij meer een generalist dan een specialist, maar ach, wat maakt het uit: het beestje moet een naam hebben. Liever generalist, dan dat ik zo moet eindigen als specialist:



Toch kruipt het bloed soms waar het niet kan gaan. Afgelopen week mocht ik meedenken over een mogelijke Rijmreis 2009, mocht ik weer eens ouderwets een klas kinderen ontvangen en zag ik hoe enthousiast een klas aan het Leesvirusproject werkt.
Als ik dat zie en mag ervaren: ja dan gaat mijn jeugdbibliothecaris hart weer sneller kloppen!